bu bloga ve aynı konuda hazırladığımzı broşüre verdiğimiz başlık altında, "aile kalmak şirket olmak", geçen hafta yapı kredi plaza'da düzenlenen bir konferanstan sonra bu blogu diriltmeye karar verdim.
orada karşılaştığım sorular, daha öncekiler gibi beni düşündürdü. özellikle bazılarının cevaplanmasının olanaksızlığının dinleyicilerin kafasındaki çıkmazları yansıttığını gördüm. aile işlerinde rasyonel yolların tıkanabileceğini kabul etmekle başlamak gerektiğine inanıyorum.
dinleyicilerden birisi, "ailenin bu eğilimlerinin kurumsallaşma ya da kurallar ile dizginlenip dizginlenmeyeceğini" sorduğunda, bir çok durumda, ailenin irrasyonel ve duyguya dayalı özelliklerinin bunu engelleyeceğini söyledim. pek olmaz, anlamına, daha sonra düşündüğümde, ailenin bir başka özelliğinin ise, diğerleri ile beraber olmak uğruna özveriler yapmak olduğu aklıma geldi. yürümeyecek işleri, akrabalık hatırına sürdürdüğümüzde, aile bağlarını gevşeen olaylar (ölüm, hastalık, boşanma gibi) olmadıkça, kurumsallaşmanın sınırlayıcı etkisi olmadan işler fena da gitmeyebiliyor. hatır gönül kırmamak, ayıp olmasın diye ağzımızı tutmak kurumsal yönetim ilkelerine gerek bırakmayabiliyor. ama bunun bir maliyeti var; en azından kişisel düzeyde...bir çok kişi kendi ideallerini gerçekleştirememesinin sıkıntısını, hayatını boşa geçirmişlik duygusunu bu maliyetin içinde görebiliyor. ama doğru, ama yanlış...
kurumsal yönetim ve getirdiği düzenlemeler, keyfiliği azaltarak, hep verdiğim örnekteki "pijamalı" aile rahatlığını bozsa da, bireylerin kimliklerini koruyucu bir etki yapıyor. yoksa, sitem, kızgınlık, haset adına ne derseniz, o duygular, özellikle işler kötülediğinde ya da bir biçimde aile içine bir ayrılık girdiğinde, ya da girmek üzereyken, ortaya dökülüveriyor.
sınır ya da kural sözcüklerinin çağrıştırdığı rahatsız edici anlamlardan hoşlanmayan birisi olarak, işleyişin bir düzeni olmasının büyük yararı olduğunu görmekteyim.
bloguma karşılaştığım bazı durumlar ve sorulara ilişkin görüşlerimle devam edebilmek istiyorum.
